Hulphonden

Voor wie?

Canisha vzw leidt hulphonden op die personen met een motorische beperking bijstaan. Ze voeren dagelijkse belangrijke opdrachten uit en geven hen op die manier een stukje autonomie terug.
Er zijn allerlei handeling die voor een persoon met een motorische beperking soms onoverkomelijke hindernissen betekenen, maar niet voor een goed getrainde hulphond. Hulphonden zijn stuk voor stuk welopgevoede dieren, die zich sociaal handhaven in de maatschappij. Ze helpen mensen met een beperking ook uit een zeker sociaal isolement te treden. De hulphond is een steun en toeverlaat, een trouwe vriend.

Opleiding

Hulphonden leren 40 of meer bevelen aan. Het is een heel intensieve opleiding, die op het einde aangepast is op maat van de behoeften van de aanvrager.

Wat doet een hulphond?

Een hulphond kan opdrachten aan zoals:

koopwaar uit een rek nemen waar de rolstoelgebruiker niet zelf aankan
betalen aan een kassa die te hoog is voor iemand in een rolstoel
op commando blaffen om de aandacht te trekken wanneer dat nodig is
kleren en schoenen helpen aan- en uittrekken
een lichtschakelaar bedienen
deuren en kasten openen en sluiten
gevallen voorwerpen zoals medicijnen, gsm, sleutels … oprapen en terug geven

Vooral Golden retrievers en Labrador retrievers zijn geschikt om te worden opgeleid als hulphond. Ze zijn groot, sterk en gemakkelijker te trainen, houden ervan om voor hun baasje te werken en hebben een natuurlijke aanleg om dingen te apporteren, wat toch wel belangrijk is voor bijvoorbeeld een rolstoelgebruiker wanneer hij/zij iets laat vallen.

Soms is de motorische beperking van een aanvrager te groot om zelf voor zijn hond te kunnen zorgen.
Ook kinderen kunnen baat hebben bij een hulphond, maar zijn te jong om er de verantwoordelijkheid voor te dragen. Dan is een duohond een mogelijke optie. In dat geval is een inwonend familielid of ander persoon verantwoordelijk voor de verzorging van de hond.

Getuigenis Petra & Ulla

Dankzij Canisha kreeg ik niet alleen een assistentiehond, ik kreeg mijn vrijheid en levensvreugde terug. Mijn eerste assistentiehond, Leni, veranderde mijn leven volledig. Toen mijn wereld kleiner werd door mijn ziekte, gaf zij mij opnieuw zelfvertrouwen. Dankzij haar durfde ik weer buiten te komen in mijn rolstoel. Ik voelde me minder bekeken, minder afhankelijk. Met haar aan mijn zijde was ik nooit meer alleen.

“Ze nemen je beperkingen niet weg, maar ze geven je je wereld terug.”

Leni was energiek en af en toe een echte clown, wat perfect bij mij past. Ze werd zoveel meer dan een hulp bij dagelijkse taken. Ze werd een deel van mijn leven. Zo vanzelfsprekend dat ik soms bijna vergat hoeveel ze eigenlijk voor mij deed. Haar verliezen aan een hersentumor op negenjarige leeftijd was ongelooflijk zwaar. De leegte die ze achterliet was immens. En pas toen ze er niet meer was, besefte ik nog meer wat ze allemaal voor mij betekende. Ik mis haar nog elke dag. Na Leni voelde het alsof niemand haar plaats ooit zou kunnen innemen en dat moest ook niet. Maar ik wist wel hoeveel een assistentiehond voor mij betekent. Opnieuw dat vertrouwen geven was spannend en emotioneel, zeker omdat het weer een zwart labrador was. Toch heeft Canisha opnieuw perfect aangevoeld wie bij mij paste. Ulla is anders dan Leni en toch helemaal perfect voor mij. Ze heeft zelfs nóg meer energie en we beleven samen zoveel nieuwe avonturen. Ook zij is speels, enthousiast en soms een echte clown. Met haar aan mijn zijde voel ik opnieuw die kracht, die vrijheid en dat vertrouwen. Geen vervanging, maar een nieuwe unieke band. Door mijn assistentiehonden ben ik zelfstandiger, sterker en durf ik opnieuw voluit te leven. Een assistentiehond is geen hulpmiddel, het is een partner, een teamgenoot, een stukje vrijheid. Ze zijn echt alles voor mij.